“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru

İndiyədək tanıdıqlarımın əksəriyyəti şeirlərdə gül ətri axtarıblar, yaz havası axtarıblar, kədər nəmişliyi axtarıblar. Mən də onlara qoşulmuşam; özü də, tələsə-tələsə, duyğular içində yıxıla-dura… Çox sonralar anlamışam şeirdə elə şeir ətri axtarmaq lazım olduğunu. Onda da qayıdıb batmışam əfsanələrin, rəvayətlərin dərinliyinə, üzüyuxarı qaçmışam mifologiyanın yamacı boyunca.  Zirvədə məni saf, əhlilləşdirilməmiş yaratmaq eşqi gözləyirdi. 
    Bu məqamda etdiyim şükür, bəlkə də, daxilindəki saflıqda Xeyirlə Şərin eyni boyda olduğunu bilənlər üçün anlaşılan olacaq. Bəlkə də, heç anlayanım olmayacaq… 
    Azərbaycanım! Yaradanın sevdiyi məkandır… Yoxsa bütün xalqların mifologiyasında “Tanrıların məskəni” olduğuna dair işarətlər tapmazdıq. Azərbaycanım! Yaradanın öz yaratmaq eşqindən səxavətlə ovuclayıb səpdiyi məkandır… Yoxsa çobanları naxırı örüşə aparanda holavar oxumazdılar, nənələr qoyun sağmağa gedəndə sayaçı sözləri deməzdilər...Yoxsa bu xalqın ruhunda bu qədər dərin şeiriyyət olmazdı. 
    İnsanın daxilindəkinin ruhunda əks olunmasıdır şeir. Hə, Şər də şeirlərdə güzgülənir. Sevgi şeirlərinin Şəri ayrılıqdır…Cənab ayrılıq…Xanım ayrılıq…Ulu ayrılıq…Tanrının yazdığı ayrılıq…Tanrıtanımaz ayrılıq…  
    Şeirlərimdə  ayrılıqla davam çox olub. Axırda barışmışam…Ayrı əlac vardı ki?! Şəri qəbullanaraq yaşamağa məhkumuq.   Şair Kənan Aydınoğlu şeirlərinin birində deyir: “Döymə qapımızı bizim, ayrılıq!”  Əgər  misranın sonundakı nida işarəsi olmasaydı, bunu şairin ayrılığa yalvarışı kimi anlayardıq. Və də, bir aşiqin ayrılığa yalvarmasını acizlik sanardıq. Ən yaxşı mənada, nəciblik. Nida işarəsi isə onu göstərir ki, Kənan qardaşım  ayrılığa ərk edir. İnsanın Şərə etdiyi ərkdədir bəzən “hərənin öz doğrusu”. 
    Öz doğrumuzu itirdiyimiz yer də daxilimizdir. Biz o doğrunu bizim olan Xeyirlə Şərin müharibə meydanında itiririk. İtiyi bildiyi doğrular olan insanın özünü Gehenna düzündə hiss etməsi mütləqdir… Hamımız yanırıq  içimizdəki Gehenna düzündə zaman-zaman lazımsız, gərəksiz bir nəsnə kimi. “Həyat dolu adam” obrazı yaradırıq özümüzdən. Bu obrazı təqdim etmək asandır, amma yaratmağın çətinliyini, əzabını bir bizi Yaradan bilir, bir də biz.  Bu  lazımsızlıq hissindən qurtulduğumuz anın sevincini yaşadığımız an ən səmimi olduğumuz andır.  Bu da Kənan Aydınoğlunun ölçüsüz səmimiyyətlə dolu misraları: 

Cəhənnəm odundan qurtulmuşam mən,
Mənimtək sevinib, şad olan varmı?!

    İntihar edənlərin əksəriyyətinin ömrünə bu sevincin gəlməsi gecikir.   “İntihar  acizlikdir”, “intihar son çarədir”, “intihar seçimdir” kimi təriflər öz yerində, amma mənimçün “intihar tələsməkdir”. Ağ günün qara günlərin sonunda gələcəyini bilə-bilə gözləməyi seçmək yerinə, tələskənliklərinin qurbanı olur intihar edənlər. 
    “Mən sevincə gecikdim” demək absurddur. Heç bir insan qarşısında “sevinc” və “kədər” adlı iki qapı olanda kədəri seçməz. Çox sonralar  kədəri seçməyinin adına “fədakarlıq” desə belə, inanmayın. Yeganə şansı kədəri seçmək olub. Çünki sevinc qapısının açarı ona çatmaqda gecikib… Hə, gecikən biz deyilik, bizə gələnlərdir. Biz tələsməyi bilirik ancaq, tələsmədiyimiz anların adını “gecikmək” qoyuruq. 
    Bizə gecikənlərin cəmidir dünya. İnsana çatmağa gecikdiyi hər an üçün nə vaxtsa dünya peşman olacaq. Təsəlli deyil, arzudur dediyim. Kənan qardaşım da bunu arzulayıb nə vaxtsa: “Vədə gəlib, gec olanda, Döyəcək başına dünya”.  Kaş… 
    …Kaş, bizə gecikən hər şey üçün dünya başına döyəydi elə! 
    …Ocaq qurmaq üçün 3 daş seçilər. Seçdik, adlarına “arzu”, “ümid”, “sevgi” dedik. Sonra ocağa baş-başa iki kösöv qoyduq “Xeyir” və “Şər” adlı. Başladıq zamandan gün oğurlamağa-kösövlərə ömür üfürməyə…
    …Qaladığımız ocaqda özümüz yandıq, dünyanı şeir ətri başına götürdü. Min şükür! 

Şəfa Vəli (2024, Şəki)

Azərbaycanın el şairəsi, istedadlı qələm yoldaşım Sona İNTİZARIN zəngin bədii yaradıcılıq fəaliyyəti haqqında bir neçə söz

   Mövzu-ideya, forma-məzmununun bənzərsizliyi ilə bu gün də istər oxucuları, istərsə ədəbiyyatşünas alimləri, istərsə də ədəbi tənqidçilərin diqqətini cəlb edən çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatı tarix boyu Məhsəti GƏNCƏVİ (XII əsr), “Xan qızı” ləqəbi ilə tanınan Xurşidbanu NATƏVAN, Aşıq ədəbiyyatı tarixində isə ilk qadın kimi qəbul edilən Aşıq PƏRİ, o cümlədən Kəlbəcər ədəbi mühitinin ictimaiyyətə təqdim etdiyi Aşıq BƏSTİ (1836-1936), Azərbaycanın el şairəsi Güllər MƏMMƏDQIZI kimi obrazlı təfəkkürə, zəngin təxəyyülə, mənəvi-əxlaqi dəyərlərə sadiq qalan xanım şairlərə  bəxş etmişdir. Adıçəkilən söz sənətkarlarının hər birinin özünəməxsus söz dünyası, dəsti-xətti var.

   Ən yeni dövr Azərbaycan ədəbiyyatının ikinci mərhələsində yaşayıb, yaradan, zəngin bədii yaradıcılıq fəaliyyətini bu gün də uğurla davam etdirən istedadlı qələm sahiblərindən biri də, heç şübhəsiz ki, Sona İNTİZARDIR. Nəzərə alsaq ki, yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin istedadlı nümayəndəsi kimi bu gün də dövri mətbuat səhifələrində şeirləri ilə müntəzəm olaraq çıxış edən, qısa zaman kəsiyində geniş oxucu auditoryasının rəğbətini qazanmağa müəssər olan Sona xanım İNTİZAR öz qələminin gücünə inanaraq bir-birindən daha gözəl, daha təsirli şeirləri ilə biz oxucuların, ədəbiyyatsevərlərin qəlbində əbədi olaraq taxt qurmağı bacardı. Özü kimi bədii yaradıcılıq nümunələri də sadə, sadə olduğu qədər də səmimidir.

Hansı mövzuda yazmasından asılı olmayaraq, istənilən halda yalandan, uydurmaçılıqdan tamamilə uzaq olmağı qarşısında məqsəd qoyur desək, heç də yanılmarıq. Poeziya örnəkləri özünün axıcılığı, rəvanlığı ilə seçilir. Heç bir çərçivəyə sığımayan, şablon ifadalələrdən qaçan,  öncəki müəlliflərin fikirlərini təkrar etməyən, daha çox arzu, fikirlərini oxucularına bədii təsvir və ifadə vasitələrindən yerli-yerində istifadə etməklə çatdırmağa müəssər olur.

   Müasir Azərbaycan ədəbi dilinin qayda-qanunlarına dərindən bələd olmasının nəticəsidir ki, diləklərini oxucuları ilə bölüşəndə belə, təkrarçılığa yol vermədən, səlis formada öz şair təxəyyülünə sadiq qalaraq bölüşür, gələcək ilı bağlı fikirlərini də söyləməyi unutmur.

   Seçdiyi mövzuya uyğun olaraq şeirin ilk bəndindən sonuna qədər misradaxili bölgü, qafiyə, vəznə xüsusi diqqət ayırır, sarıldığı müqəddəs qələmin gücü ilə əsrarəngiz sənət nümunələri ərsəyə gətirir.

  Özü kimi şeirlərindən də gələcəyə inam, gözəlliyə aşiqlik, sadəlik, səmimiyyətin ən gözəl mənəvi dəyər kimi vurğulanması  müəllifi üzvü olduğu cəmiyyətdə yaşıdlarından da köklü şəkildə fərqləndirir.

 Xalqına, millətinə sonsuz məhəbbət, bəslədiyi dərin hörmət və ehtiramın nəticəsidir ki, illərdir qəlbinin dərinliyində cücərən, boy atan şeirlərini bu gün də dilə gətirir, ən səmimi hisslərin carçısı kimi ədəbi camedə özünə yer tutur.

   Gənc xanım yazar Sona İNTİZARIN zəngin bədii yaradıcılıq fəaliyyəti müəllifin geniş dünyagörüşünə, böyük həyat təcrübəsinə, daha çox müşahidə edib, düzgün nəticə çıxarmaq qabiliyyətinə sahib olmasından irəli gəlir. Ən gözəl sənət əsərləri kimi dəyərləndirilməli olan poeziya örnəkləri, heç şübhəsiz ki, müəllifin mənəvi zənginliyindən xəbər veən növbəti ədəbi faktordur.

  Mövzularının fərqliliyi, yanaşmaq tərzinin bənzərsizliyi, ən kiçik detala belə son dərəcə həssas münasibəti Sona xanım İNTİZARIN gələcəkdə ədəbiyyat üfüqlərində ulduz kimi parlayacağına, imzalar içində oxunacağına, uğurlu ədəbi fəaliyyətinə görə dövlətimiz tərəfindən yüksək dəyərləndiriləcəyinə, qiymətləndiriləcəyinə böyük inam hissi yaradır.

   Azərbaycan şifahi xalq ədəbiyyatının, klassik ədəbiyyatın, o cümlədən də aşıq ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələrinin əsərlərindən bəhrələnməyinə ehtiyac qalırmı? sualı verilsə, böyük inam hissi ilə deyə bilərik ki, Sona xanım İNTİZARIn ənənədən bəhrələnməyə ehtiyacı yoxdur. Çünki gənc xanım yazarı Anası bətnində ikən şairə olaraq dünyaya gətirib. Bu dünyanın gözəlliyini görməyə, vəsf etməyə, ecazkar gözəllikdən ilham almağa.

    Müqəddəs qələmə sarıldığı ilk gündən bəri bir-birinin ardınca bənzərsiz sənət nümunələrini əsrsəyə gətirən gənc xanım yazar, “AZƏRBAYCANIN EL ŞAİRƏSİ” kimi dəyərləndirdiyim Sona xanım İNTİZARın yaradıcılığında sevgi, məhəbbət-ən ülvi hisslər kimi təqdim olunur. “Sən hardan biləsən nədir məhəbbət”, “Əksin gözlərimin önündə durub”, “Məndən qaçdığını anladım bu gün”, “Sənə aid şeirim” deyilən fikirlərə ən gözəl, ən bariz nümunə ola bilər.

   Müəllifin sevgi mövzusunda yazdığı şeirləri içərisində diqqətimi daha çox cəlb edən məhz “Sən hardan biləsən nədir məhəbbət” şeiri oldu. Adıçəkilən bədii yaradıcılıq nümunəsini oxuyanda anlayırsan ki, müəllif sevginin, məhəbbətin nə olduğunu özünəməxsus tərzdə izah edir:

Sən hardan biləsən nədir məhəbbət,
Əllərin uzalı qaldımı , söylə?!

   Bütün bəndlərdə öz sevdiyi insana xitabən yazılan misralarda müəllif öz fikirlərini daha çox bədii sual formasında ünvanlayır, sonra isə öz nəsihətini dilə gətirir, həyatın gərdişindən ibrət almağa səsləyir:

Sən hardan biləsən nədir məhəbbət,
Əllərin uzalı qaldımı , söylə?

Və ya

Sən hardan biləsən nədir məhəbbət
Evdə hazırın yox, pay da gəlməyib.

Aşiqin həyatını dilə gətirməklə xoşbəxt ola-ola qurulmalı olan toy-büsatın təxirə saldığını təsirli misralarla belə bölüşür:

Xoşbəxtlik toy qurub səninçün, amma,
Təxirə salmısan sən onu yenə.

  Şeirlərinin hər birində can yanğısı, ağrı, əzab, həyatın özü ilə bağlı fikirlərin olduğu kimi oxucu diqqətinə çatdırılması Sona xanım İNTİZARIN peşəkarlığının əyani sübutudur. Yaşanılan bu həyatın özü haqqında isə müəllifin həyat təcrübəsi dil açan körpə təki qulaqlara pıçıldayır:

Həyat da, sevgi də-bir fəlsəfədir.
Sona İNTİZAR, yazdığım şeir.

    Nəzər alsaq ki, orta məktəbdə birgə təhsil almışıq, həm də ilk qələm təcrübələrini də oxumuşam. Ələlxüsus da doğum günümüz ilə ilgili qələmə aldığı şeirləri. Böyük inam və fərəh hissi ilə deyə bilərəm ki, Sona xanım İNTİZARIN “DOST MƏKTUBU”, “KƏNAN AYDINOĞLUNA” adlı şeirləri, heç şübhəsiz ki, müəllifin şair dostlar, qələm yoldaşları haqqında bu günə qədər yazılan ən gözəl, ən dəyərli sənət nümunələrindən biridir. Şəxsən mənim üçün sözügedən şeirlərdə öz əksini tapan fikirlər əbədi olaraq yeni bir istedadın-Sona İNTİZARIN kəşf olunduğunu göstərən ədəbi faktdır. Bu mənada, dəyərli qələm yoldaşım, sənətinə, sözünə böyük heyranlığımı gizlədə bilmədiyim, şeirlərini sevə-sevə oxuduğum, intizarla gözlədiyim AZƏRBAYCAN ƏDƏBİYYATININ ən gözəl xanım yazarlardan biri  kimi əbədi olaraq sənət aləmində, söz dünyasında yaşayacaq!!!

Dərin hörmət və ehtiramla,

Kənan AYDINOĞLU,  

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,

Prezident təqaüdçüsü. 

Bakı şəhəri. 2 dekabr 2022-ci il.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.

Sevimli Xalq şairimiz Nəriman HƏSƏNZADƏYƏ!

"Atabəylər", "Zümrüd quşu",-
Nərimanın əsəridi.
Hər kəlməsi, hər söhbəti,
Qılıncdan da kəsərlidi.

Açılmaz qapı taybatay,
Şerini barmağınla say,
Doğar günəş, boylanar ay,
Bakımızın XƏZƏRİdi.

Anadı gözün qarası,
Başqadı könül dünyası,
Hər şeiri, hər misrası,-
Döyüntünün xəbəridi.

Sumqayıt şəhəri. 20 noyabr 2009-cu il.

*Şeir yazılmış və növbəti gün Ustadımız Xalq şairi Nəriman Həsənzadəyə
evində müəllifin özü tərəfindən oxunmuşdur.

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru

Bu il payızı yaman gözlədik… Gəlsə, bir az həzin yağışlar yağsa, ağaclar yetişən meyvələrini az-az, ovuc-ovuc uzatsa aşağı… Xəzəllər topalansa səkilərə, yeridikcə ayaqlayaq, xışıltılı nəğmələri ruhumuzu oxşasa… Hə, çox gözlədik biz payızı… Gəlmədi… Aylardan sentyabr, ağaclarda adda-budda saralmağa meyilli yarpaqlar, havada bozun min birinci ədası, amma payız yox… Bu il payız gəlmədi, açdığı qapıdan başını uzadıb bircə dəfə boylandı, geri çəkilərək yolu qışa verdi. Həmişə payıza qadın deyirdik. “Qışın oğlan çağı”yla başlayırdıq üşüyən cümlələri. Bəs indi? İndi payızın özündən əvvəl qışı göndərməsini qadın nəzakəti adlandıraq, yoxsa kişi hökmü? Bilmirəm ki… 

Sadəcə, yazıram… “Eşqə ürək gərək” deyirdi bütün bayatılar, gəlib “eşqə gərəkli düşüncələr”in axtarıldığı zamana çıxmışıq. Yox, özümüz gəlməmişik, kainatın nizamına səpilmiş bir ovuc muncuq kimiyik, fırlanıb, axıb boyumuz boyda bir yer tutmuşuq xaotik boşluqda, amma gözümüz bizim olmayan yerlərdə… 

Şəkinin qədim məhəllələrindən birində gəzişirəm, ayaqlarıma dəyən daşların hekayəsini dinləmək istəyirəm. Hansı çayda hansı balığın sevgi izharını dinləyib bu daşlar, görəsən? Nə vaxt gətirilib bu küçəyə, bu boyu boyda yerdə illərlə boynunu büküb qalmaqdan şikayətçidirmi? Daş dillənmir, mənsə susa bilmirəm… Kainata iddialı insan oğlu neçə nəslin ayaq izlərini yaddaşında daşıyan bu daş qədər şükür bilmir… Bilmir… Bilmirsə, kimdi günahkar? Etdiklərimizi, etmədiklərimizi boynuna yıxdığımız Şeytanmı? Ömrümüzün harasında, könlümüzün hansı duyğusundadı Şeytan? Tanıyırıqmı onu? Tanımağa çalışırıqmı? Yox… Güzgülərə gözəl görünmək üçün baxırıq… 

Bütün bu düşüncələrdən qaçıb keçirəm kompüterimin arxasına, şair qardaşım Kənan Aydının şeirləriylə baş-başa qalıb özünü qışa təslim edən payızdan da, Şeytan axtarışından da əl çəkmək istəyirəm. Amma “könüldən könülə görünən yollar”daymışam: 

Şeytanın görəsən, nə günahı var,
Bəndələr yolunu azana kimi?! 

Şeytanın məsumluğunu düşünən də ancaq şairdi bu dünyada. Şəkinin başının üstündə dayanıb sentyabrın ən gözəl günlərində ərklə gündüzlər dumanını, gecələr yağışını göndərən dağlar görünür pəncərəmdən. İndicə Kənan Aydının “Dağların əzəməti şairlərə yazıldı…”  misrasını oxumuşam.  Bəxtiyar Vahabzadənin doğulduğu ev küçənin o başındadı. Ayağından  dərə çayı keçən məhlədə doqquz il Bəxtiyar dağla üz-üzə dayanıb. Həmin anlarda o baxışlardan nə oxunurdu, kimsə bilməz, bircə o dağdan savayı.  Yadında nə saxlayıb o doqquz ildən əzəmətli dağ? Soruşsam, söylərmi, görəsən? Hansı sözlə oxşamalıyam bu dağı? Bəlkə Bəxtiyardan bir bənd şeir deməliyəm?  Bilmirəm… Amma o dağı o məhlədən gördüyüm gündən bəri Kənan Aydının bir misrası dilimdə əzbər olub: “Bu torpağın daşında şeir yazmaq gözəldi…” 

Di gəl, bircə misra da doğulmur hələ ruhumun sancısından. Ululardan üzübəri min bayatıda, min bir şeirdə cəlallanan dağlar bircə şeirimdə boy göstərmir hələ… Günahkar axtarıram şeirsizliyimə, tapıram Kənan qardaşımın şeirlərində: “Şairlərin öz baxtı var!” Bu andakı şeirsizliyimlə-bəxtsizliyimlə dönüb bəxtəvər həyatıma baxıram; şeir kitabımı vərəqləyirəm, esselərimi ard-arda düzürəm, “Ulduz”un iyul sayında çıxan hekayəm üçün dünən axşam eşitdiyim xoş sözləri xatırlayıram. 

Gözəl xatirələrə də yaşamaq xofu öz kölgəsini sala bilir. Təbəssümümə çilənir bir ovuc qorxu; yaşanmışların hamısı gedən ömürdəndi axı… Hə, yaşadığımıza sevinir, günə gözəl başlayır, amma  axşamlar “bir gün də belə getdi…” – deyib peşman-peşman üzü göyə dayanırıq… Kənan Aydın bu anı da şeirləşdirə bilib: 

Eşitsək ki, ömür – yarı,
Başımızdan tüstü çıxar… 

Təbii, bu cür “faniliyin dərki ilə” sabahkı günə olan ümidə sarıla, o ümidin qoxusuyla yuxuya gedə bilməzdik, təsəlli üçün tutacağımız cümlələr-misralar olmasaydı: 

Ömür bitməyib ki, yaşamaq olar,
Həyatın özünün fəlsəfəsi var. 

Filosofluq eləmək istəmirəm,  qışın ağ kürkünün boz saçaqları sallanan havanın pəncərəmdən görünən üzünə qızılı rübənd çəkirəm-pərdələrimi bağlayıram. Kompüterimin ekranına bir dəstə çiçək şəkli yerləşdirirəm, sonra da o dəstənin yarpaqlarında sarılıq axtarıram. İşə bax, cəmi bir sarı yarpaq varmış… Yenə dönürəm Kənan Aydının şeirlərinə, yaşadığım anın şəklini tapıram misraların arasında: “Çiçəklərin eşqinə şeir oxuyan mənəm…” Saralmış vərəqlərini dırnaqlarımla araladığım kitablar gəlir ağlıma, qoxularının həsrətini çəkirəm. Durub bir kitab götürürəm əlimə, təsadüfə bax, Mahmud İsmayılovun “Azərbaycan tarixi” kitabıymış əl uzatdığım… Keçən həftə öyrənmişəm Mahmud İsmayılovun şəkili olduğunu. Saralmış vərəqlərin qoxusunu çəkirəm burnuma, oxuduğum elektron kitabların qınağını duyuram kompüterin xışıltısının içindən… Özümə bəraət qazandırmaqçün Kənanın misraları köməyimə gəlir: 

Masamın üstündə bu gün
Bir dənə kitab qalmayıb… 

Elektron kitabların xətrinə dəyməmək üçün əlimdəki kitabı kompüterin arxasına qoyuram. Qoxusu gəlsə də, yetər… 
Kənan Aydın şeirlərinin birində “Gözlərimdə Sumqayıt – bir az yuxulu şəhər…” – deyir. Görəsən, Sumqayıt bu misranı tərif kimi qəbul edir, yoxsa dəcəlliyinə görə danlanmış  uşaq kimi üzünə bir qırışıqlıq çökür? Sonuncu görüşdə küskün dəydi gözümə Sumqayıt. İyulun bürküsündə bürünmüşdü insanların laqeydliyinə, yaxasındakı sonuncu açıq düyməni də  Xəzərin küləyinin eşqinə bağlamırdı… İki aydı ki, Sumqayıta deməyə, onun könlünü almağa bir söz axtarıram. Amma nə? Bir şəhərin könlünü almaq üçün hansı sözü seçməliyəm? “Xoş söz özü bir təsəlli…” – deyir Kənan, mən o  xoş sözü tapmıram… Yenə də bəxtsizliyimin köksünə sıxıram çarəsizliyimi… Şəkidə doğulacaq ilk şeirimi gözləyirəm Kənan Aydının misralarındakı sonuncu təsəllim dilimdə: 

Hələ ki bitməyib bu şair ömrüm,
Mən də yazmalıyam yazana kimi…
    
Şəki, 10 sentyabr 201